Gritsko

27-07-2011

Het gaat natuurlijk nog steeds super met Gritsko. 
Mijn schoonouders hebben ondertussen ook weer een hondje in huis en die komt regelmatig bij ons logeren. 
Dit is een formaatje Gritsko en hij kan dan ook goed met hem opschieten (zoals met alle andere honden trouwens). 
Tot het moment dat dit hondje bij mij op schoot gaat zitten. 
Als blikken kunnen doden dan was dit hondje er niet meer geweest. 
Gristko kijkt hem echt letterlijk mijn schoot af en gaat dan snel naast mij zitten om vervolgens als een keizer zijn eigendommen te beschermen. Wat een donkere kraaloogjes krijgt hij dan zeg!

Het is nog steeds een enorme schat en zeer aanhankelijk, vooral aan mij. 
Maar het grappige is dat hij niet verlatingsangst of zenuwachtige trekjes heeft. Waar ik ben ligt Gritsko ergens in de buurt. 
Onopvallend maar altijd alert op waar ik heen ga.

Voor twee maanden terug hebben we het scheerapparaat over hem heen gehaald. In begin vond hij dit een beetje raar maar na 5 minuten was het oke. Een heel lief klein puppyhondje kwam er tevoorschijn. Komende week doen we het weer en we zullen dan gelijk even foto's maken. Je herkent hem dan bijna niet. Of juist wel omdat hij er misschien wel zo in Bosnië heeft uitgezien.
Ik zend even een mooie foto van hem mee waarop die kleine donkere kraalogen heel goed te zien zijn. 
En dan moet je er even bij denken hoe het eruit ziet als deze blik als hij dwingend maar boos je weg wil kijken.

Groetjes,

Ellen en Gritsko

27-05-2010

Met Gritsko gaat het uitstekend!!! 
Samen met Onyx is hij heer en meester van ons erf en dolblij met de zomertijd. Elke morgen maar vooral ook avond maken we een fikse wandeling door het bos en gelukkiger kun je hem niet maken.

Met Onyx gaat het nog steeds heel goed. Er is nog geen rangorde gevecht geweest en komt er denk ik ook niet. Onyx is de baas en Gritsko accepteert dat en gaat daar heel handig mee om. Volgens mij een goede Bosnische overlevingstechniek. 
Op het erf voelt hij zich wel een echte heer want op ons hek hangt een bordje "kijk uit voor de hond". Dit bordje hangt er vooral voor onze Belgische herder maar binnenkort mag er wel een zinnetje bij "kijk ook uit voor het hondje". Want meneer deinst er niet voor terug om ongewenste vooral mannelijke gasten gewoon in de knieschijven te bijten. Niet echt netjes maar we moeten er soms wel om lachen. De meeste mannelijke bezoekers houden de Belgische herder altijd nauwlettend in de gaten en dan komt er zo'n bezem met zijn neus door het hek om vervolgens de aanval van onderen aan te gaan. Hij voelt zich dus echt wel thuis!!

Ook op onze buitenlandse autoreizen is meneer helemaal in zijn sas want hij heeft een nieuw plaats gekregen. Namelijk in een soort hangmatje tussen de kinderen in. Het hangmatje dient ervoor dat bij heftig remmen meneer niet bij of op de voorstoel ligt. Hij ligt languit met zijn poten omhoog en het hoofd op de schoot van een van de kinderen de hele reis te pitten. Alleen bij een stop weet hij niet hoe snel hij uit de auto moet komen want stel je eens voor dat hij achter moet blijven. Vooral als ik uit de auto stap dan is hij als de kippen erbij. 
Ik moest laatst voor mijn werk 3 dagen naar Parijs en dat vond hij maar niks. Hij heeft 2 dagen op de mat bij de achterdeur gebivakkeerd tot ik weer terug kwam. Lief he, zo'n trouwe rakker.

Je leest het wel, Gritsko heeft het helemaal naar zijn zin bij ons en wij zijn dol op hem. Ik zal jullie binnenkort even paar foto's sturen van Gritsko samen met de geit. Dat is heel erg lachen want hij daagt de geit uit om te spelen en de geit gaat daar dan ook op in en rent dan met rare bokkesprongen achter Gritsko aan die vervolgens weer heel veel rondjes door de tuin scheurt.

Groetjes van Ellen en Gritsko

31-01-2010

Er is nog geen gesnauw of grauw geweest over wie de roedelleider moest worden. 
Dat was gelijk duidelijk, namelijk Onyx. Ze raken steeds meer aan elkaar gehecht. 
In huis spelen ze geweldig samen. Onyx gaat dan liggen en Gritsko pakt haar bij de keel stopt zijn hoofd in haar mond, bijt in haar voorpoten. 
Heel leuk om te zien dat ze elkaar geen pijn willen doen en het is tot nu toe ook nog steeds nooit misgegaan.

In het bos loopt Gritsko steeds meer achter Onyx aan en is iets minder op mij gericht. 
Aan de ene kant hartstikke mooi maar samen het spoor van een haas volgen is natuurlijk iets minder fijn. 
Gelukkig zorgt hij dat hij of Onyx of mij niet kwijt raakt. Een heel enkel keer krijgt hij het op zijn heupen en scheurt dan ineens in een razend tempo een pad in om vervolgens na 200 meter te stoppen en weer terug te rennen om vervolgens vrolijk bij mijn benen mij aan te kijken met een blik van "goed he". 
Mijn hart staat dan wel even stil want ik kan dan roepen wat ik wil maar Gritsko scheurt gewoon gezellig door.

De sneeuw was een leuke ervaring want voor de kerstdagen lag hier wel 40 cm. De achterdeur ging met moeite open. Gritsko huppelde naar buiten maar verdwijn gelijk compleet in de sneeuw. Dat vond hij iets minder in het begin. Een paar dagen later was hij het gewend maar het poepen met je achterwerk in de sneeuw is natuurlijk niks.

Thuis ligt hij nog steeds waar ik ook ben. Voor mijn man is dit makkelijk zoeken. Je kijkt gewoon voor welke deur de hond ligt en daarachter is de bazin. 
Op het erf krijgt hij aardig wat meer praatjes. Zo gauw we de honden naar buiten doen blaft Gritsko voor de zekerheid gelijk maar even in het luchtledige. Alsof hij wil zeggen "zo ik ben buiten en iedereen wegwezen". 
Ook het bos beschouwt hij als zijn terrein. Want regelmatig moet meneer aan de lijn omdat er een kudde mountainbikers in zicht zijn. 
Denk ik snel die grote aan de lijn, hangt die kleine meneer al zo'n mountainbiker aan zijn broek. 
Even zijn frustratie afkoelen op de broek van die fietser omdat hij ook aan de lijn moet. 
Gelukkig kon de man er wel om lachen. Alle fietsers waren gericht op zo'n enge belgische herder met zwarte snoet, terwijl dat kleine onschuldig hondje ze te pakken had.

Je hoort het wel. Die kleine boef voelt zich prima thuis.

11-08-09

Gritsko ging gelijk mee op vakantie of hij het dagelijks deed. 
Hij zal soms wel gedacht hebben, deze route komt me bekend voor. 
Maar de rit stopte in Oostenrijk.

Ook onze zieke Orva hebben we nog meegenomen. 
Helaas hebben we deze week afscheid van haar moeten nemen. 
Ze was nu echt aan haar einde. 
Gritsko was heel voorzichtig met haar en Orva (ondanks ziek toch baas van de roedel) accepteerde hem volledig.

We zijn veel op pad geweest met Onyx en Gritsko. 
Kilometers door de bergen gewandeld (ook los). 
De stad in geweest. Restaurants bezocht enz enz. 
Niets was Gritsko te dol en hij gedroeg zich voorbeeldig. Wat een topper!! 
Als we bij een lange wandeling een bergbeek tegen kwamen, dook Gritsko er gelijk in om vervolgens languit te gaan afkoelen en zijn buik te schuren aan de stenen in het zeer snelstromende ijskoude water. 
Natuurlijk hadden we op die momenten onze fotocamera niet paraat.

Halverwege de vakantie begon hij echt te spelen met Onyx. 
Hij pakt Onyx dan onder zijn kin en rent heel snel rondjes om haar heen. 
Springt vervolgens van de berg af om bijna op Onyx haar rug te belanden. 
Met de kinderen is hij heel lief en zij zijn dan ook dol op onze nieuwe aanwinst (door Danielle liefkozend soms Poohbeer genoemd). 
Vooral Danielle wil graag met hem wandelen maar Gritsko heeft maar één baasje en dat ben ik. Waar ik ben is Gritsko. 
Als ik toch onverwacht aan zijn aandacht ben ontsnapt dan sjouwt hij het hele huis door op zoek naar zijn bazin. 
Mocht ik alleen weggaan om even een boodschap te doen dan zit hij al in de auto. 
Ik heb er een echte fan bij en hij ook. Wat een super aanhankelijk lief hondje. 
Je kan er van deze jongen wel vier hebben. 
Mochten jullie nog eens omhoog zitten met zo'n wonder hondje dan weet je mij te vinden. We zijn dan ook heel gelukkig met hem en hopen dat hij samen met Onyx heel oud gaat worden.

Groetjes Ellen

1-7-2009

Het gaat super met Gritsko. 
Bij het gastgezin sprong hij al spontaan in de auto tussen de kinderen. 
Halverwege de reis naar het noorden dacht hij vast dat hij het voorin beter kon bekijken.

De ontmoeting met onze andere honden ging goed hoewel Onyx met spelen nog wel een beetje de balans moet vinden dat Gritsko een stuk kleiner is dan haar zieke zusje. 
Onze zieke Orva, welke eigenlijk de baas in huis is, heeft geen problemen met hem mits zij maar als eerste de baas mag begroeten. 
De eerste nacht lag hij gewoon te slapen in een mandje voor de slaapkamerdeur. 
Geen kik hebben we gehoord en 's morgens stond hij te kwispelen voor de deur. Wat een geweldig vrolijk diertje. 
Vooral de eerste ontmoeting met een koe, paard, geit en niet te vergeten onze poes Muis was erg leuk. 
Je had hem moeten zien kijken naar al dat vee. Alsof ze van een andere planeet afkomstig waren.

Poes Muis was helemaal een schok voor Gritsko want deze liep niet weg en gaf zelfs kopjes! 
In de loop van de week heeft Gritsko nog geprobeerd om de poes te laten hardlopen door er zacht in de happen. 
Maar ook dit had niet het gewenste resultaat. 
Het enige resultaat was een hoop geblaas en een uitstekende poot. 
Hij heeft het nu maar opgegeven en poes Muis krijgt zo nu en dan een lekkere lik.

Ook met de kinderen gaat het fantastisch. 
Gritsko is absoluut niet schrikachtig en heeft niet één grompoging gedaan bij onverwachtse bewegingen. 
Als ik de kinderen naar school breng moet ik erop bedacht zijn dat hij ook al niet in de auto zit. 
Afgelopen dinsdag heb ik hem even meegenomen bij het ophalen van de kinderen. Dit vond hij helemaal te gek.

In het bos kan hij gewoon los lopen en komt regelmatig even bij je terug voor een aai of vriendelijk woord. 
Onyx zat voor een paar dagen geleden achter een haas aan en Gritsko natuurlijk gelijk mee. 
Halverwege dacht hij vast deze vangen we nooit en laat die domme belg er maar lekker achteraan rennen. 
Met zijn tong een halve meter uit zijn mond kwam hij weer vrolijk naast me lopen. 
Toch maar nog even aan mijn conditie werken zal hij wel gedacht hebben toen hij 's avonds languit in zijn bench lag. 
Je hoort het wel "we zijn gek van Gritsko" en volgens mij voelt hij zich wel thuis in het hoge noorden.

Groetjes Ellen Stiksma