"Nog 1 keer Mariah en ik ga gillen"

(door Fred)

Het is zaterdag 26 september en de september-reis is alweer achter de rug. Het lijkt een half uur geleden dat we nog bij de Bosnische grens stonden op weg naar Kroatië en onze paspoorten werden ingenomen maar inmiddels zijn we alweer 24 uur verder en maak ik alvast een begin aan dit verslag zodat alle achterblijvers ook zo snel mogelijk een impressie krijgen van wat we gedaan en gezien hebben.

Er is een hoop vooraf gegaan aan de reis. Een hoop slechte berichten voor een hoop betrokkenen waardoor de reis constant bijgesteld is en uiteindelijk gemaakt werd door een kleine groep vrijwilligers en een aantal helaas niet mee kon en een aantal klussen ook niet gedaan kon gaan worden.

De groep bestond uiteindelijk uit Tanja, Winanda, Eerhard, Rob, Lindsay, Emma, Suze en Fred.

De reis verliep soepel. Suze, Winanda en Fred vertrokken wederom stipt om 5 uur in de ochtend en ontmoetten even later Tanja op een parkeerplaats onderweg. Daarna reden we met 2 auto's lekker vlot door naar Kroatie waar we afgesproken hadden met Elvira en Hari om Leo in ontvangst te nemen die we aan het eind van de week mee zouden nemen. Zij waren een uur verlaat vanwege dezelfde file. Daarna hadden we een afspraak op een parkeerplaats verderop met Louise om Chicky naar haar baasje te brengen. We deden door de file echter vier uur over ongeveer 20 kilometer. Niets 'aankomen om 9 uur en dan nog even een pizza en een biertje'. Het werd al snel duidelijk dat we zelfs te laat zouden zijn voor een bak koffie in het hotel. Tegen de tijd dat we aankwamen, was het half 2 in de ochtend en waren we dus bijna 21 uur onderweg geweest. Tijd om meteen naar bed te gaan dus...

Geen tijd om uit te slapen. Er is werk aan de winkel!

Eerst de hondjes gedag zeggen uiteraard.

Maar daarna moest het magazijn klaargemaakt worden voor de sterilisaties. Alles moest uit het magazijn en de operatietafel moest geinstalleerd worden. Er moest licht opgehangen worden en alles moest schoon gemaakt worden.

Daarna even wat zaken bekeken. Nedim heeft een aantal medische boeken gekregen, gezocht en gevonden door Fred, gedoneerd door Winanda. En de voedselcontainer bekeken. Die klinkt angstvallig leeg. Tellen. Bevat nog ongeveer 40 pakken van de pakweg zoveel duizend die we hadden. Heel erg om te weten dat dit nog geen kubieke meter in beslag neemt terwijl de container eerst helemaal vol zat en er in Nederland ruim 50.000 kilo ligt te bederven terwijl we dat de grenzen niet over krijgen. Echt triest.

Uiteraard hebben we zelf ook zoveel mogelijk voer meegenomen in de auto en dat ligt nu ook in de container maar het hol-geluid wordt er niet echt mee weggenomen.

Gelukkig lijken de honden zelf zich er niet zo druk om te maken. Die liggen prinsheerlijk in het zonnetje te wachten op wat komen gaat.

Ook met Bulka gaat het nog erg goed! Nedim en Haris beginnen vast met de eerste operaties op het moment dat Rob en ik vast doorreizen naar Sarajevo. Hier ligt een flink pak ijzer op ons te wachten waarmee we het plan hebben om een aantal uitloopvelden te maken waardoor een aantal honden die nu krap zitten (de meeste honden daar) in een grotere ruimte bij elkaar kunnen komen te zitten waardoor de leeggekomen kennels samengevoegd kunnen worden met de gebruikte kennels en de honden hierdoor ook weer meer ruimte krijgen.

Suze heeft op dat moment het fototoestel nog even dus van dit stukje vakantie geen foto's (bovenstaande foto hangt serieus bij een supermarkt in Orasje). Rob en ik zijn meteen aan de slag gegaan. Al het materiaal bekijken wat er ligt. En daarna kijken waar John en ik gedacht hadden wat te bouwen. Rob komt met alternatieven en dat hebben we overdacht. Een slimme zet. We gaan niet op 2 lokaties wat bouwen, maar bouwen op 1 plek juist een groter geheel. Al het gereedschap dus op 1 plek en het levert wiskundig gezien nog meer ruimte op ook.

Ondertussen maken we kennis met Marianne Ruiz uit Oostenrijk die in Sarajevo bezig is met een sterilisatieproject! Ik noteer meteen haar gegevens zodat Suze contact met haar op kan nemen.

Als wij 's avonds in het hotel aankomen, is Suze ook al gearriveerd, samen met de nieuwe vrijwilligers Lindsay en Emma. In de lobby zie ik Marianne weer zitten (ze zei al dat ze daar regelmatig zat vanwege draadloos internet) dus meteen gemeld en Suze dus meteen contact gelegd. Ze kende haar al vanuit de mails, nu dus in het eggie. De volgende dag ontbijten we samen in het hotel. Tot onze schrik wordt daar nog steeds dezelfde cd van Mariah Carey gedraaid. (vandaar de titel van het verslag ;-) Het voordeel is dat we dus snel vertrekken naar het asiel (Goga komt rond 12 uur en Rob en ik hebben de sleutel gehad) en wordt begonnen met het bekijken van de honden, iets waar we gisteren eigenlijk niet echt aan toegekomen waren. Terwijl ik nog in de rijen met kennels sta waar alle honden gigantisch tekeer gaan, wordt ik gebeld door Suze. Zij staat in het lager gelegen deel en huilt dat we NU moeten komen omdat er een hond ligt dood te gaan. En terwijl Lindsay, Emma en ik bij de ene hond staan te waken, zit Suze alweer met een volgende hond op schoot die in zijn eigen stront ligt te kreperen. Wat is er hier aan de hand? Hierna zijn er uiteraard de nodige gesprekken geweest. Orasje is uiteraard de hemel op aarde en Sarajevo is dat niet, maar hoe erg moet het zijn om hier aan de slag te gaan? Gaan we wel aan de slag? Een blik op deze 4 honden in een kooi met daarin een joekel van een hondenhok doet ons besluiten (na de nodige gesprekken) om in ieder geval de kennel te gaan bouwen. Deze honden verdienen een veld om op te rennen en niet een strookje waarin ze elkaar niet eens kunnen passeren. En dan heb je ook nog eens een stel katten die vrij rondlopen, vlak voor je kooi langs. Afgezien van de katten die wel opgesloten zitten, lijken de loslopende katten er eigenlijk nog het beste vanaf te komen.

Die avond eten Suze en ik samen met Vicky in een Italiaans restaurant. De anderen besloten in het hotel te eten. Uiteraard ook prima.

De volgende ochtend gaan we weer snel aan de slag. De meiden storten zich volledig en met volle overgave op de kennels en weten die uiteindelijk zo schoon te krijgen dat het wel een nieuwe houten vloer lijkt. Echt bizar hard gebikt/gebikkeld.

In de tussentijd storten Rob, Suze en ik zich op het hekwerk. Palen van een meter lang slaan we de grond in, (totdat ons slagmaterieel breekt, maar dat lossen we op door een nieuwe te lassen). En daar waar het niet lukt om ze de grond in te slaan, proberen we eerst door een laag stenen te hakken. En daarna lassen we dan de staander erop, plaatsen de bovenligger en lassen het gaas er tegenaan. Al met al een smerig werkje, en dan kom je zo in het hotel aan... Bij de dames is het overigens niet veel beter. Waar het vuil allemaal niet terecht komt... Super dat daar niet op gelet wordt en dat ze er volledig voor gaan. Complimenten!

 

Het was warm, erg warm. De spullen moesten dan ook bewust in de schaduw worden gehangen en in de weinige tijd die we namen om even wat te eten, was het echt nodig om even de schaduw op te zoeken. Om dan snel weer verder te gaan met gemaaid gras weg te halen en geulen graven/hakken Vermoeiend, smerig, maar o zo leuk.

Het is moeilijk om een overzichtsfoto te maken. Hier ben ik in het hek van de andere kennel geklommen om 2 foto's te maken, dit is links-voor... ... en dit is rechts-voor. Waar we zelf erg tevreden over waren, is onze oplossing voor het verloop. Het stuk land liep uiteraard niet recht en om het toch een beetje netjes en handig te houden, besloten we om per 3 meter opnieuw te passen en meten. Het gevolg: een mooie trap en overal waterpas. In de nieuwe kennel komen ook nieuwe hokken. Die liggen er nog gelukkig (het zou zelfs lastig worden om de oude hokken te gebruiken want die kunnen niet door de deur :-)

Over deuren gesproken. We zijn heel blij met John want die heeft in Nederland al heel veel voorwerk verricht. Hier hoefden we ze dus alleen nog maar in elkaar te zetten en gaas op te spannen.

Daarna scharnieren in de deurpost maken en ophangen maar. En als die deur erin zit, dan zijn we eigenlijk zo'n beetje klaar voor de honden. Want dat is wel een beetje ons doel, de honden die we gedacht hadden te zien in de nieuwe ren.

Wel nog even een slot. Die had John ook voorbereid, maar daarvan snapten we (hittegolf, zonnesteek?) niet helemaal hoe die gemonteerd moesten worden. Nou ja, even improviseren en eigenlijk werkt dit ook prima.

Voor Suze, Emma en Lindsay zijn het de laatste minuten in het asiel, zij gaan weer eerder terug naar Orasje omdat daar nog een hoop te doen is voor ze. We vinden het belangrijk om de geplande honden ook echt in hun nieuwe hok te krijgen, want anders bestaat toch het risico dat de kennel als nieuwe ruimte gaat fungeren voor nieuwe honden. Goga is het er gelukkig mee eens en bereid ze vast voor. Het klusteam poseert nog even vol trots voor hun meesterwerk. En van de naam van de nieuwe kennel. Chiria. Ter nagedachtenis aan Ria Smit, een dierenliefhebber in hart en nieren, en haar Spaanse Chispa.

En de eerste hond die verplaatst wordt. Het gaat echt gebeuren! Met een leeg hok tot gevolg! Voor iedereen is het toch wel een emotioneel moment om de honden uit hun dak te zien gaan in hun nieuwe zee van ruimte.

Eten, drinken, het is compleet. De kennel, de volgende dag, vanaf de achterkant gezien.

 

 

 

Diezelfde volgende dag beginnen Rob en ik weer extra vroeg. Eerhard zou die dag met het vliegtuig naar Sarajevo komen en we zouden hem dan ophalen (bij het hotel vermoedelijk) en doorrijden naar Orasje. We hebben dus nog (maar) een paar uur de tijd. In die tijd moeten we nog de andere kennel (van 6x12m) doormidden delen en voorzien worden van een extra deur. Het materiaal was aanwezig, de elektrodes waren bijna op. Het moest haalbaar zijn. Het alternatief is het niet te doen, maar dan blijft het materiaal liggen en verandert er niets. Vandaar alles op alles gezet en tussentijd Eerhard even gebeld dat het een uurtje later zou worden...

Achteraf hadden we misschien beter uit kunnen zoeken waar het Asiel precies lag en Eerhard laten komen, dan had hij het ook meteen kunnen zien maar goed, Eerhard vermaakte zich ook wel, en wij ook.

De kennel is gedeeld, de deur is erin gezet en voorzien van een impro-slot, ook hier kunnen weer meerdere honden in.

Helaas is het niet gelukt om ook iets te doen aan een puppy-quarantaine, maar gezien de rest van het asiel is dat misschine ook niet het meest belangrijke op dit moment.

Nog even de kop onder de kraan en dan wordt het tijd om afscheid te nemen en te hopen op verbetering.

Dwars door Sarajevo heen, op weg naar het hotel om daar nog even op te frissen en naar Orasje te gaan.

Hier grafitti met de wonden van de oorlog

En natuurlijk de nodige politie En zelfs Nederlandse trams van het GVB!

Eerhard stond buiten al te wachten, dus reden we meteen door. Tenminste, we doken meteen de file in om Sarajevo uit te komen. In de middenberm van een klaverblad grafzerken. Heel veel. En ook hier weer bedelaars. Onderweg de nodige jongens die je ramen schoonmaken, of mannen met oorlogswonden of simpelweg jonge kinderen langs de files die bedelen. Zodra we Sarajevo uit zijn, is het goed doorrijden (we houden ons aan de snelheid want ze staan er weer regelmatig).

Vanuit meerdere hoeken kregen we het te horen. Vergeet Eerhard niet op te halen, en als je het hotel verlaat, bel Jelena dan. Het doel van dit alles was om de broer van Jelena te ontmoeten bij een pompstation in Zenica. Alles liep prima.

 

De laatste dag in Orasje, nog even genieten van de Sawa in de ochtend en nog even de laatste klusjes doen op het asiel, voorslapen en dan vertrekken. Het bleek nodig te zijn om een uitloopveld te maken voor de pups. Er waren wilde plannen maar we waren aan het wachten op Risto die kon vertalen. Het duurde ons te lang en zoals gezegd, we wilden ook nog een beetje voorslapen dus begonnen we maar. Even later stond er dus een uitloopveld, inclusief een mooie deur. Tijd voor een laatste groepfoto en dan genieten van de honden, even andere beelden op je netvlies krijgen dan die van Sarajevo.

Lammie, of hoe hij ook alweer heette, een raar beest, volgens sommigen weggelopen bij Sesamstraat Totale rust. of verlegen om aandacht.

 

Na het voorslapen zouden we naar het asiel gaan, maar niet voordat we nog even onze laatste eer zijn gaan bewijzen aan Jusuf. Veel gedachten.

 

 

Vicky en Father Tony kwamen ook langs met een aantal honden Ondergaande zon. Alles was weer goed voorbereid en liep gelukkig goed zodat we inderdaad volgens planning om 7 uur 's avonds konden rijden. Bij de grens Bosnie-uit werden nog even onze paspoorten ingenomen. Geen idee waarom, maar een kwartiertje later kregen we die weer en verder eigenlijk geen bijzonderheden. Om half 10 in de ochtend, zo'n 14 uur later, stonden we weer in Eindhoven, bij Bregje en Cees. Lillian was gelukkig ook van de partij. Net als Cokkie. En natuurlijk vele anderen! Bregje achter de camera, bedankt voor de ontvangst! En hondjes die het allemaal op hun eigen manier proberen te bevatten.

En mensen die ze daar de kans toe geven. Knuffel! Kijken

 

 

Aandacht en Cokkie toch nog een beetje Bosnie-gevoel, poepruimen. Mooie blik.

Er valt waarschijnlijk nog veel meer over deze reis te vertellen, ik heb een kleine impressie van mijn reis proberen te geven, maar in de tussentijd zijn er ook weer anderen op andere plekken bezig geweest, Haris heeft de nodige honden gecastreerd, oogcontroles gedaan, een amputatie verricht en er is gekeken in Sarajevo bij het castratieproject van Marianne en er is ongetwijfeld nog veel meer gebeurd, maar goed, er moet ook nog wat te raden blijven.

En als je dan vraagt of het leuk is om een week lang te bikkelen?

Nou, kijk en trek je conclusie.

O ja, en die titel van het verslag dan? dat is een verwijzing naar de muziek in het eetgedeelte van het Sarajevo-hotel. Ik heb een hekel aan een aantal nummers van Mariah Carey. 'Al is het een woord van 2 lettergrepen, dan nog is ze in staat er 15 lettergrepen van te maken en te zingen' zei iemand ooit eens. In augustus werd deze cd al de hele dag gedraaid, afgewisseld met Eros Ramazotti en ja hoor, nu was het een maand later en werden dezelfde cd's nog steeds gedraaid.