Reisverslag Bosnië April 2012 door Nicole
Avontuur Bihac, Bosnië april 2012
“Oh jee waar ben ik aan begonnen?” denk ik als ik al die mensen zie op Schiphol die mijn reisgenoten zullen zijn. Ik ben niet mensenschuw of zo maar deze mensen ken ik allemaal niet! Goed dus een beetje onwennig sta ik daar te wachten tot de hele groep bij elkaar is en we ons richting de douane gaan begeven.
(een paar uur later)…. Zitten we met z’n allen aan de koffie/thee/fris in Frankfurt te wachten op onze vlucht naar Zagreb en we zijn er nog lang niet. Toch is het ijs gebroken en babbelen we over koetjes en kalfjes en proppen wij (de dames) ons met z’n allen in een fotohokje om op de foto te gaan J
Na de vlucht Frankfurt – Zagreb komen we aan op het vliegveldje van Zagreb en binnen een paar minuten zijn onze koffers er al. Kijk daar kan Schiphol nog wat van leren ;-) Onze buschauffeur staat al op ons te wachten en snapt echt niet waarom het allemaal zo lang moet duren. Maar goed wat wil je met een hoop vrouw en 1 damestoilet, dat is vragen om wachttijden. Opgelucht als wij eindelijk met z’n allen de aankomsthal verlaten neemt de buschauffeur ons mee naar ons vervoer dat ons naar Bihac, Bosnië gaat brengen.”Uhm meneer de buschauffeur moeten we niet een stukje verder lopen, naar die grote touringcar die daar staat?” Dus niet, wij worden met 19 man/vrouw inclusief bagage in een busje gestopt voor 12 personen! “Nou dat past nooit hoor!” hoor je iedereen roepen, maar goed Bosniërs of Kroaten (ik ben er nog niet over uit wat hij nou eigenlijk was, afgezien van een enorme flapdrol) zijn creatief en dus na ongeveer een half uur begeven wij ons inderdaad in dat busje op weg naar Bosnië. Vraag me niet hoe, maar het paste.
Na wat ongeveer een eeuwigheid leek te duren kwamen we aan bij de grens Kroatië/Bosnië en ja hoor ook daar zijn ze heel creatief. Mag je eerst een half uur bij het eerste loket (de Kroatische grens) wachten tot alle paspoorten zijn gescand om vervolgens nog geen halve meter verder weer te moeten wachten bij loket 2 (de Bosnische grens) bij dezelfde beambte die gewoon van hokje is gewisseld om daar ook nog een keer gecontroleerd te worden, want tja wie weet of tijdens die halve meter er misschien wel iemand bij is gekomen! Dit zorgde voor wat hilariteit in de bus en de sfeer zat er dus goed in J
Jeehh eindelijk zijn we gearriveerd bij ons motel Rio Mare (jaja die van de sardientjes) en worden we hartelijk verwelkomd door Suze, Fred, Tanja en Eerhard. Het cluppie is compleet!
Na de incheck en de inspectie van elkaars kamers, die er trouwens schoon en netjes uitzagen, hadden we toch wel trek. Ons welkomstcomité had er al voor gezorgd dat we met z’n allen ’s avonds konden gaan eten in het restaurant dat bij het motel hoorde. ’s Middags nog gereserveerd en dat was geen enkel punt, zelfs het opnemen van de bestelling (de keus was pizza of pizza) ging vlekkeloos. Maar na een half uur vroegen we ons toch wel af van “Joh komt er nog eten of zo?” en toen werd ons doodleuk medegedeeld “Nee de keuken is gesloten, dus er komt niks…” Huh wat?”. Tja er kwam dus niks uit die keuken. Goed dan doen we het op een andere manier, mogen we het nummer van de lokale pizzabezorger en dan regelen we zelf wel de rest. Dus 22 pizza’s werden er besteld, maar Bosnië zou Bosnië niet zijn als we er in de plaats van 22 opeens maar 13 kregen! Waar was de rest? Goed niet zeiken, gewoon ieder lekker een slice pizza en happen maar. Tot zover dag 1. Je kan begrijpen dat het een dagje was om niet te vergeten.
De volgende dag gingen we na het ontbijt naar de locatie toe waar alles ging gebeuren; een oude elektriciteitsfabriek waar een portret van Tito nog in de keuken hing. Ik wist helemaal niet wat mij te wachten stond aangezien dit mijn eerste reis was. En ik kan je vertellen dat ik behoorlijk in shock was toen ik het gebouw binnenliep, niet vanwege het gebouw, maar vanwege een zaal vol met benches met al een aantal honden erin die aardig wat geluid en geur produceerden. Verdwaasd liep ik maar een beetje rond en volgens mij zo nog wel meer mensen. Gelukkig kregen we al snel uitleg van Suze en Tanja hoe we dit de komende week gingen aanpakken samen met de lokale vrijwilligers. We konden twee soorten honden verwachten de “strays” (de zwerfhonden) en de “owned” (de honden met een eigenaar). Beiden soorten zouden worden gecastreerd/gesteriliseerd, gechipt, ontwormd/ontvlooid en de strays kregen ook een oormerk.
Ik kreeg de taak om samen met een lokale vrijwilliger alle intakes te doen van de honden die binnen werden gebracht. Teef/reu, uiterlijke beschrijving, kilo’s, eigenaargegevens of plaats waar de stray was gevangen/gevonden. Na het noteren een beschikbare bench zien te vinden en de hond erin zien te krijgen. Meestal verliep dat soepel en soms niet. Als je opeens een halve kalf in een bench moet proberen te krijgen, nou reken maar dat daar spierballen voor nodig zijn!
Na dag 1 was ik behoorlijk uitgeput, zowel lichamelijk als emotioneel. Ik dacht echt “Hoe ga ik dit een week volhouden?”. Als ik heel eerlijk ben, wilde ik gelijk op het eerste de beste vliegtuig terug naar huis want het kwam allemaal heel dichtbij en daar bedoel ik mee je wordt geconfronteerd met dierenleed en ook het feit dat je niet alles kan oplossen. Dat kon ik moeilijk verkroppen, maar ja weggaan was zeker geen optie dus “Nicole, deal with it.”
Maandag (de volgende dag dus) ben ik mij gewoon voor de volle 100% gaan inzetten want ik kan/kon inderdaad niet al het dierenleed in Bosnië of in de wereld oplossen, maar ik kon ook niet mijn ogen er voor sluiten en ik wilde/wil gewoon mijn steentje bijdragen. Vanaf toen ging het vanzelf, de liefde die je kan geven en krijgt is overweldigend en zorgt ervoor dat je steeds meer en meer wilt doen. Daarnaast was de teamspirit enorm goed en heb ik veel mooie en goede gesprekken mogen voeren met veel mensen.
Mijn dagen bestonden dus vooral uit intakes doen, honden uitlaten, poep ruimen in de benches en deze dus ook schoonmaken, eten en medicijnen geven en vooral liefde geven! Elke hond is op zijn of haar manier uniek en het grappige was (nou ja grappig) dat ik had verwacht dat de strays bijtgraag en agressief zouden zijn, maar dat waren juist de honden met een eigenaar! De strays waren bijna allemaal zo ontzettend lief en gewoon hunkerend naar aandacht, een aai over de bol, een paar brokjes en eigenlijk gewoon een veilige haven, dat je gewoon handen tekort kwam om ze allemaal je affectie te tonen.
Er is mij 1 moment echt heel goed bijgebleven en heeft mij zeker ook de ogen geopend. Het was
’s avonds laat en ik was samen met Maaike en een aantal Bosnische vrijwilligers nog steeds in de weer om alles draaiende te houden. Je voelde de emoties (vooral op dat moment een soort treurigheid) en de moeheid gewoon in de lucht hangen. Maaike en ik hadden toen een gesprek met de Bosnische vrijwilligers en daaruit kwam dat zij enorm blij waren met onze hulp maar het ook somber inzagen voor de toekomst. Want ja zo weinig lokale vrijwilligers en zoveel zwerfhonden daar valt eigenlijk niet tegenop te boksen. 1 van de vrijwilligers zei toen “Voor jullie is dit emotioneel zwaar, maar wat denk je dat het ons doet? Wij moeten hier elke dag mee handelen en er is op dit moment geen uitzicht op een betere toekomst.” Dat raakte mij erg diep want ik zag en voelde de emoties die dit in hun opriep; het verdriet, de wanhoop maar ook hun vechtlust om toch de situatie in hun stad te veranderen. Tja daar sta je dan als Nederlander met je goede gedrag. Begrijp me niet verkeerd, ze waren (en zijn) ontzettend blij met onze hulp, maar zij kunnen niet weg uit die situatie en wij wel. Dit alles heeft mij toch heel nederig gemaakt. Wat hebben wij én eigenlijk ook de meeste Nederlandse dieren het goed hier. Tuurlijk onze asielen zitten ook vol maar wel op een manier waarvan je kan spreken van dierenwelzijn. In Bosnië kent de meerderheid van de bevolking het woord dierenwelzijn nog geen eens. Ik bedoel hier niet mee te zeggen dat het allemaal slechte mensen zijn, juist niet. Maar er moet een mentaliteitsverandering komen en ik was en ben heel blij om te zien dat er ook daar jongeren zijn die zich daar voor inzetten. En daarnaast ben ik ontzettend dankbaar dat ik daar die week heb kunnen helpen om de wereld toch een klein beetje mooier te kunnen maken voor alle zwerfhonden in Bihac, Bosnië.
Op naar de volgende reis!
Lieve groetjes,
Nicole Katz
