In memoriam
27-12-2012 Bika
30-08-2012 Senna(Hunja)
.jpg)
en een heel mooi filmpje ter herinnering aan Senna:
5 juni 2012 Vili
Mijn lieve, allerliefste Vili is niet meer. Ze heeft het leven verloren aan een kwaadaardige tumor die inoperabel was. Wat zal ik haar liefde, rust, vertrouwen en tevredenheid missen.
8 april 2006 mocht ik haar ophalen in Herwijnen. Ze had een lange autorit achter de rug. Kwam regelrecht uit het asiel in Tuzla. Zo’n vreselijk zielig hoopje hond.
Wat heeft ze een angsten moeten overwinnen. De eerste weken durfde ze niet naar buiten. Binnen vond ik haar regelmatig ineengedoken in een hoekje. Heel geleidelijk aan ging het beter. Ze ging mee naar mijn werk. Lag lekker beschermd onder het bureau. Mijn baas (en andere mannen) moesten vooral uit het kantoor blijven. Ze heeft wat gegromd en aan broekspijpen gehangen. Gelukkig begreep iedereen waarom ze dit deed en hield rekening met haar. Ik ben ze daar nog steeds dankbaar voor.
In de ruim 6 jaar die ze bij me was, is ze uitgegroeid tot een blije, gelukkige en tevreden hond. Al bleef haar traumatisch verleden altijd op de achter-grond aanwezig. Ze was gevoelig en kwetsbaar. Ze was een hond met een ge-bruiksaanwijzing welke ik gelukkig volledig begreep en kon toepassen.
Ze heeft hier een fijn leven gehad. Vooral de dagelijkse boswandeling was een feestje voor haar. Tot op het laatst ging ze achter de konijnen aan. Die vol-doening, dat opgeheven koppie van kijk ik dan, dat speciale loopje waarbij haar staart van links naar rechts zwierde en het leek of ze aldoor liep te kwispelen.
Wat laat ze een leegte achter. Zo’n eenheid, zo’n samenspel, zo’n wederzijds begrip en vertrouwen. Bijna niet te bevatten. Een waardevolle herinnering voor het leven!
Marian
O, wat moet ik missen
wat moet ik iedere dag weer
Vaarwel zeggen en achterlaten
Anna Enquist
16-03-2012
Lieve Polly,
Ik zag je voor het eerst site van de DierenOpvang Bosnie en was meteen verkocht. Wij hadden al een boxer en wilden er graag nog een kleiner hondje bij. Je zat bij Lilian en Albert in Maastricht,een eind weg. Mijn man vond het veel te ver,zoek maar een hondje in buurt zei hij. Maar ik kreeg je niet uit mijn hoofd en na enige discussie ging hij toch overstag. Na ettelijke telefoontjes en een huis bezoek van dierenopvang gingen we richting Maastricht.
De klik was er meteen en na een gezellig bakje koffie bij Lilian en Albert gingen we weer richting huis,het hele eind terug zat je op schoot me aan te kijken.
Thuis gekomen maakte je kennis met Max, dat ging moeizaam, je was doodsbang en vertrouwde niets en niemand.
De eerste maanden moest je erg aan ons wennen en wij aan jou en dat verliep soms niet helemaal vlekkeloos.
Het heeft zeker 3 weken geduurd voordat mijn man je aan kon halen,maar langzamerhand begon je te wennen, je gaf niet gauw je vertrouwen aan mensen maar als dat er eenmaal was wilde je niets liever dan geknuffeld worden.
We gingen samen op cursus ,je was een voorbeeldige leerling,je deed alles voor een beloning (hele kleine stukjes kaas,daar was je gek op).
Ook de wandelingen van de dierenopvang waren een uitje, je herkende Lilian en Albert altijd meteen en was dan zo blij.
Toen je kwam had je een naar kuchje waarvan we dachten dat het wel weer over zou gaan,maar het ging niet over en werd erger en het bleek dat je longenfyseem had. Na de nodige medicijnen ging het weer goed ,alleen zat je wel voor de rest van je leven vast aan de pretnisolon,wat de vervelende bijwerking had dat je vacht steeds dunner werd en de rem met eten er volledig af was.
Onze boxer Max overleed, je miste hem niet, je vond het wel lekker rustig, je dagelijkse rondjes en liggen in je mand of op de bank en op schoot natuurlijk was genoeg voor je.
Maar wij vonden het iets te rustig en een boxer pup kwam erbij, Bono genaamd. En voorbij was de rust, het duurde en paar dagen dat je de kleine herrieschopper accepteerde
Maar toen gingen jullie rollebollend door de kamer,je wilde graag de baas zijn. Bono groeide op, je vond hem veel te druk en hield je liever afzijdigen trok je terug. Toen Bono 1 jaar oud was werd er bij hem een ernstige nierafwijking geconstateerd waar niets aan te doen was, hij is uiteindelijk 2 jaar en 4 maanden geworden. Na zijn overlijden kwam je weer uit je schulp,de rust was er weer.
Je leventje kabbelde verder, alleen je vacht werd dunner en dunner door de medicijnen, we hadden al een jasje aangeschaft voor de winter want dat was veel te koud voor je. Je werd ook dikker door de medicijnen maar ook door het eten, als je maar dacht dat het eetbaar was had je het al doorgeslikt, geeneens tijd om te kauwen. Zo at je een halve doos bitterballen op wat je bijna het leven koste, maar je krabbelde weer op. Tot de dag dat je in een onbewaakt moment een hele grillwost te pakken had gekregen. Dat heeft je uiteindelijk het leven gekost. Je was zo ziek en terwijl we op de dierenarts zaten te wachten overleed je.
Het doet me pijn dat je op deze manier gegaan bent, dat je na zo’n moeilijk begin van je leventje op deze manier moest eindigen. Maar het troost me dat je het in de tussenliggende tijd wel vreselijk naar je zin hebt gehad bij ons.
Als ik aan je teug denk zie ik het hondje dat op haar rug op de bank ligt en met haar pootjes over haar koppetje wrijft,dat deed je altijd als je het naar je zin had.
Je zal voor altijd een warm plekje in ons hart hebben en ik denk met liefde aan je terug, mijn kleine vriendinnetje.
Daar wil ik de Dierenopvang Bosnie voor bedanken,dat ze gezorgd hebben dat je in ons leven kwam. En vooral wil ik Lilian (en Albert) bedanken voor de liefdevolle opvang in het begin en het verdere medeleven.
Terry van der Sar en familie
20-07-2010
In memoriam Lili
Lieve Lili,
Je viel met je neusje in de boter, je gastgezin was direct gek op je en je mocht blijven. Bijna drie jaar heb je volop genoten van een geweldig leven. De band met je baasjes was heel hecht en je ging overal mee naar toe. Je kreeg eindelijk wat je echt verdiende!
Helaas hebben je lieve baasjes deze week plotseling afscheid moeten nemen. Een schok voor iedereen die jou kende, want je was werkelijk een geweldig lieve hond.
Corrie en Henk, heel veel sterkte bij het verwerken van dit verdriet, we denken aan jullie!
10-06-2010
In memoriam Idefix
Lieve Idefix,
Zo klein en zo dapper. Je had geen goede start, een heel naar begin. Je geluk begon toen Rene het niet over haar hart kon verkrijgen je achter te laten in de wetenschap dat je nooit de zorg zou krijgen die je nodig had. Je ging mee naar Nederland, met misschien een gouden toekomst. Die kans, die werd je zo gegund. Maar helaas hebben je lieve baasjes, Rene en Jasper, vandaag afscheid van je moeten nemen. Een afschuwelijk moment voor hun allebei, maar een hele verstandige beslissing waar we heel veel respect voor hebben.
Rene en Jasper, ontzettend veel sterkte, we kunnen het niet genoeg zeggen, en namens Idefix, heel erg bedankt voor de unieke kans! Het zal je maar gebeuren, kom je na een waanzinnig slechte start in zo'n liefdevol huis terecht, dat is toch maar een geweldige manier om te proeven van het echte goede leven, dankzij jullie!
29-11-2009
In memoriam Monica
Lieve Monica,
Elvira heeft je in Bosnië gevonden als pup langs de kant van de weg, samen met je broertje Rex. Jullie moeder was doodgereden. Elvira heeft jullie mee naar huis genomen en voor jullie gezorgd.
Toen je drie maanden oud was hebben we je voor het eerst gezien. Wat was je mooi, zo klein en wollig en een beetje bang. Je ontdekte dat knuffelen wel heel erg fijn was en je kreeg langzaam vertrouwen.
Je broertje heeft het niet gered maar met jou ging het goed, heel goed.
In november 2008 mocht je mee naar Nederland, op naar een nieuw bestaan. Opvanggezin Marjon heeft zich over jou ontfermd en het hele gezin besloot al heel snel om je niet meer te laten gaan.
In een jaar tijd ben je uitgegroeid tot een grote, lieve knappe en sterke hond. Je kreeg zoveel liefde en zoveel aandacht van je nieuwe familie en je nieuwe hondenvriendjes in het gezin. Je was gewoon gelukkig!
Toen ineens stopte plotseling je hartje ermee. Veel te vroeg, lieve Monica.
Niemand wilde jou zo vroeg missen maar helaas is er anders bepaald voor jou.
In je veel te korte leventje heb je het gelukkig heel fijn gehad en daar zijn we Marjon en haar gezin erg dankbaar voor.
Marjon, wij wensen jullie dan ook veel sterkte en onze dank voor alles wat jullie Monica hebben gegeven.
Rust zacht, lieve Monica.
6-9-2009
In memoriam Jet
Lieve Jet,
als kleine ukkepuk van 7 weken haalden wij jou in november 2007 samen met je zusjes op bij een fabriek in Bosnië en kreeg je een liefdevol en veilig onderkomen in het hondenasiel van Orasje.
In september 2008 was jij 1 van de geluksvogels die mee mocht naar Nederland. Een maand later moest je nog eenmaal je vertrouwde omgeving verlaten en vond jij je gouden mandje in Roosendaal bij Judith, René en Remco. Wat waren zij blij met jou en jij met hun. Helaas heeft dit geluk niet lang mogen duren en hebben zij jou op 6 september 2009 na een tragisch ongeluk moeten loslaten.
Vergeten zullen ze je nooit, je houdt een plekje in hun hart.
Lieve Jet, rust zacht, ook wij SDB-vrijwilligers zullen je nooit vergeten!
Judith, René en Remco, bedankt voor jullie goede zorgen en heel veel sterkte met het verwerken van het verlies van Jet.
4-3-2009
In memoriam Anna
Helaas hebben de nieuwe baasjes te snel afscheid moeten nemen van lieve Anna. We wensen hun en de vrijwilligers sterkte met dit verlies. Het was een onverwacht en droevig bericht voor alle betrokkenen. Wij willen iedereen bedanken voor het meeleven. Lieve Anna, we missen je enorm
12 februari 2007
In memoriam Junak
Met heel veel pijn en verdriet in ons hart hebben wij, nadat hij ruim een jaar geleden bij ons een nieuw huis en nieuwe vriendjes gevonden had, afscheid moeten nemen van Junak. Na vier weken heel erg ziek geweest te zijnkwam het moment dat wij de moeilijkste beslissing moesten nemen die dierenliefhebbers soms moeten maken.
Bijgestaan door Wilma en Willeke en in het bijzijn van al Junak zijn vriendjes hebben wij hem op maandagavond zijn rust teruggegeven, waar hij in de tijd dat hij bij ons heeft mogen zijn, zo van genoten heeft.
Wij zullen Junak blijven herinneren als het grappige en lieve vriendje van onze Noortje,Lotje,Sjimmie, Micky en Elmo. We hopen dat Junak bij ons een liefdevol huis had gevonden voor de tijd die hij hier heeft mogen zijn. Helaas heeft die tijd vele malen korter mogen zijn dan iedereen voor Junak voor ogen had.
Wij willen hierbij alle vrijwilligers van de stichting en met name Wilma, Willeke en de dierenartsen die Junak behandeld hebben bedanken voor al hun liefde en inzet die alle hondjes, hun gastgezinnen en wij als adoptieouders mogen ontvangen.
Tom, Esther en Sanne
06-12-2006
Omaatje is niet meer
Één van de eerste honden die mee is gekomen uit het asiel is Omaatje.
Omaatje is gisteren 5 dec 2006 overleden.
We wensen Sjaan en de familie veel sterkte met het verlies van Omie.
Het is vandaag een trieste dag, het leven is zo dubbel. Vanmorgen vond ik ons Omaatje dood in haar mandje, ze is in haar slaap overleden. Mirjam (die als vrijwilligster mee ging naar het asiel in okt 2003) heeft haar mee genomen 3 jaar geleden en ze is al die tijd bij ons gebleven.
Omaatje was bijzonder. Mirjam heeft haar in het asiel gevonden als een vies hoopje hond, ze is aan het poetsen en knippen gegaan en er kwam een guitig hondje onder vandaan. Niemand wist hoe oud ze was, ze liep wobbelig, of dat ze heel de tijd aan het dansen was en had af en toe spastische bewegingen in haar spieren. Omaatje had hondenziekten gehad, vandaar haar spasme en wobbelend lopen, we hebben haar toen maar Omaatje genoemd wat later verbasterd werd in Omie.
Omie heeft en bere tijd gehad, lekker humeurig soms tegen de andere honden als ze haar stoorde in haar beauty slaapje.
Bijzondere Omaatje rust zacht.
Sjaan
28 september 2006
Spot is niet meer
december 2004
In Memoriam Jessie
Wilma
